कस्तो आभाष हो योकहिले लाजको कहिले उन्मादको
जीवनका छुट्टै अनुभूतिहरु
एेनामा पोखिएका हुन्छन्
गाजलका काली बनेर
ओठका शुशेलिमा पोतिएका हुन्छन्
गुलाबी लाली बनेर
मलाई छोएर बहने
त्यो लुम्लेको बतास सङ्ग
सोध्न मन लाग्छ
मलाई जिस्काउने
माछापुछ्रेको छायाँसँग प्रश्न गर्न मन लाग्छ
आखिर के हुन्छ मलाई आजकल?
सेतीका बगरमा दौडन मन लाग्छ
साराङ्गकोटमा नाच्न मन लाग्छ
अनि फेवामा पौडन मन लाग्छ!
साच्चै नै यो "पोख्रेली मन"
जीवनका अन्तरङ्गमा हराउन खोज्छ
सिस्नेरी हुँदै पूनहिल बाट कराउन खोज्छ
किन कि यो मन
उत्ताउलो हुन्छ
शरदका सयपत्री जस्तै!
किन नहोस् त यो
पोख्रेली मन??
अनि पोख्रेली मन सँगै
आज म सँग
थोरै लाज धेरै खुशी
अनगिन्ती सपनाहरु छन्
र त म छु
भुलेको छैन
कुसौराका फाँटमा सङ्गिनीहरु सङ्ग खेलेका
लुकामारी, गट्टा र खुट्टे
मामु सङ्ग पृथ्वीचोक र लेकसाइड
फेवामा डुङ्गा र बार्णिज्यचोकमा चटपट
एस्तै एस्तै कुराहरुले
मन चन्चल हुन्छ आजकल
यो पोख्रेली आस्माको
No comments:
Post a Comment