Thursday, March 13, 2014

गजल



धर्ती कोरी मोती छरे, म नै दलित अरे
ढुङ्गा फोरी ज्योति छरे म नै दलित अरे

तिम्ले फेर्ने मैले फेर्ने, गाउको हावा एउटै
लग्दा चोरी आफु मरे, म नै दलित अरे

न त अक्षर चिने मैले, न त ज्ञानै पाए
फाडी खोरी गास भरे, म नै दलित अरे

विश्वाश छैन हजुर लाई चितौने नै हुँ म
तिमी गोरी  काले परे, म नै दलित अरे

अधिकार खै त मलाई शिक्षा सामन्ती कै
बाच्छु मोरी खैत बरै, म नै दलित अरे



No comments:

Post a Comment

आखिर मौनता नै सडकमा बिगुल भए

ती जो भुल थिए हाम्रा प्रिया फूल भए  हेर्दाहेर्दै मनका बगैचाका बुल-बुल भए रंग खोज्ने बहार, सुवास रोज्ने भंवरो  जसै आज अझै यी नजर चुलबुल भए  उ...