करोडौंमा खेल्छु भन्नेहरु हजारमा बिक्छन्

करोडौंमा खेल्छु भन्नेहरु हजारमा बिक्छन् 

कति सजिलै रत्नपार्कका बजारमा बिक्छन् !!

नगरबधुले पनि त आफ्नो अडान देखाउँछे  
आफ्नै अबमूल्यन हतार- हतारमा बिक्छन् !!

भन्छु भूल्नहुँदैन है आफू उभिएको धरातल
बिर्सिएर हुर्किएको जमिन दरारमा बिक्छन् !!

जिन्दगी ब्यापार बनाएर सबै कुरा दाऊमा
नगद किन चाहियो सारा उधारमा बिक्छन् !! 

रमाइलो गजल

यो मुटुमा राज गर जहाँ, लुटेपनि हुन्छ 

आफ्नै सम्झी ढुकढुकीमा, चुटेपनि हुन्छ !!

 

भनिहालें करारमा लैजाउ या दरबन्दीमा 

लांदा लाँदै बिच बाटोमा, फुटेपनि हुन्छ !! 

अदरका होस् या हत्केलाका स्पर्श देउ 

थापी दिउँला दुबै गाला, कुटेटेपनि हुन्छ!!

 

दुई दिनको जिन्दगी, एकदिन तिम्रै भयो!! 

जे पर्ला एकदिन दिनपछि, छुटेपनि हुन्छ 

यो आफन्त नै तिम्रो भयो स्विकारी देउ

यो मुटुमा राज गर जहाँ, लुटेपनि हुन्छ!! 

रुने मन छ धेरै for PK

कोही कसैसङ्ग छिट्टै भेटि, रुने मन छ धेरै 

जुगौंभयो टाढिएको नजिक, हुने मन छ धेरै !!

थम्थमाउथ्यो नरो भनि, ख्याल ठट्टा गर्दा 
उहीं अङ्गालोमा सुक'सुकाउने मन छ धेरै !!

बर्षौं भयो, न उसले सम्झ्यो न मैले बिर्सेंं  
कस्तो भयो होला मान्छे, छुने मन छ धेरै !! 

केही गुनासा छन् केही नासो स्विकार्ला पक्कै   
मनका मयल सारा,,,,, धुने मन छ धेरै !!

'आफन्त' एक्लिएको छ भिडमा हिजोआज  
कोही कसैसङ्ग छिट्टै भेटि, रुने मन छ धेरै!!

गजल:एतै कतै छ्यौ रे, मलाई भेटेर जाउ

एतै कतै छ्यौ रे, मलाई भेटेर जाउ 

यो छातीको तिम्रै नाम,, मेटेर जाउ!!

केही पून्य, तिमी पनि कमाउ आज 
मेरो आङ्गनीको छेउमा, टेकेर जाउ!!
  
भनेकै थिएँ नि विश्वाश गरिनौ र पो 
आउ प्यालामा थोरै बिष फेटेर जाउ!!

सायद अझै मर्दिन ती हातका बिषले 
एक धारिलो छुरीले गला, रेटेर जाउ !!

सुनाउनेले सुनाई दिए,, नसुन्नु थियो 
एतै कतै छ्यौ रे, मलाई भेटेर जाउ !!

गजल:उन्मुक्त हुन्छन् रे रात, बिहानी सम्म नै

किन आफ्नै लाग्छन्, मतमताउने साँझहरु 

झनै यो शहरमा,,,, मगमगाउने साँझहरु !!

हानथाप नै गर्छन्,, पिउन पिलाउन यहाँ 

मात्नै दिँदैन कस्ता, झकझकाउने साँझहरु !!

उन्मुक्त हुन्छन् रे रात, बिहानी सम्म नै 

आँसु देखिए कि,, थपथपाउने साँझहरु !!

कतै योवन छचल्किन्छन्, कतै प्यालाहरु  

गला र नजर सङ्गै,, खसखसाउने साँझहरु !!

पर्खाई मै बित्छ दिन, गोधुलीको सधैं  

घाम डुब्न नपाउँदै सकसकाउने साँझहरु !!

गजल: यहाँ आफ्नै सपनाहरु, डढाएको छु मैले !

दृष्‍य १ 

पात्र थकान सहित, आफ्नो पूरानो कोठामा छिर्छ जहाँ मिलाएर राखिएका किताबका दराज हुन्छन्। पूरानो दराज हुन्छ। भित्ते घडी अनि आफ्नो दिक्षान्त समारोहमा खिचिएको तस्बिर टाङ्गिएको हुन्छ। तन्नाले टेबल ढाकिएको हुन्छ टेबल माथि बिहान चिया पिएको कप अनि रित्तो प्लेट हुन्छ एस्तो लाग्छ फुर्सद छँदैछैन कप प्लेट सफा गरेर राख्न पनि। जिन्स माथि सर्ट अनि टाई बाहिर कोट लगाएको पात्रले कोट खोलेर बिस्तारमा फाल्छ, टाई खोलम कि नखोलम गर्छ, सायद उ कसैले चिया ल्याएर दिए पनि पिउने थिएँ जस्तो देखिन्छ। एउटा किताब पल्टाउछ तर पढ्ने जाङर उसमा देखिँदैन त्यत्तिकै फ्याक्छ किताबले भरिएको दराज सुम्सुमाउंछ अनि भित्तामा टाङ्गिएको आफ्नै दिक्षान्त समारोहको तस्बिर हेर्दै नजानिदो मुस्कुराउंछ। कोटको गोजिबाट फोन निकालेर फोन गर्न थाल्छ फोन उठेन या उसले खोजेको जस्तो जवाफ जानकारी नपाएर निरास देखिन्छ गर्मी हुन्छ पंखा खोल्छ तर लोड सेडिङ्ग भएको ले पंखा चल्दैन। छाती सम्म झुण्डिएको रातो टाई र सर्ट एकैपटक टान्कै नखोली उसले निकाल्छ। झ्याल मा झुन्न्डिएको पर्दा हाटाएर बाहिर नियाल्छ, पर छिमेकका अग्ला घरहरु देख्छ फेरी पर्दा लगाउँछ। एस्तो लाग्छ तिनै भवनहरुले उसलाई थिच्दैछैन्। 

दृष्‍य २ 

साँझपरिसकेको हुन्छ धमिलो लाइट(प्रकाश) हुन्छ कोठामा। अघिसम्मका खाली कप र प्लेट हटिसकेको हुन्छ त्यहा गाजर मुला काँक्रो काटेर नुन छर्किएको एक प्लेट सलाद हुन्छ साथमा कोककोलाको बोत्तलला पानी अनि एक स्टिलको ग्लास देखिन्छ। अघिको पात्र सेन्डो (भेस्ट)मा तल पुरानो किसिमको हाल्फ पेन्टमा हुन्छ,जो रातो प्लास्टिकको कुर्चिमा बसेर फोन गरिरहेकै हुन्छ तर पनि अझै कतै कोहिबाट सकरात्मक खबर नपाएकोले बेचैन हुन्छ,छटपटिमा हुन्छ। त्यो स्टिलको ग्लासमा त्यही दराजको पछाडीबाट आधा बोत्तल सिग्नेचर रक्सी निकाएर खन्याउछ अनि कोककोलाको बोत्तल बाट पानी, अझै छोडेको हुन्न फोन गर्न तर एस्तो लाग्छ उसले आज नकरात्मक खबर मात्र सुन्ने दिन रहेछ। सलाद टोक्दै एक्दुइ सिप लिन्छ मन नलाई नलाई, घरीघरी त्यै आफ्नै फोटो हेर्छ जून दिक्षान्त समारोहमा खिचिएको हुन्छ। 

दृष्‍य ३ 

किताबका दराजमा केही खोजिरहेको हुन्छ तर उसले भेट्दैन, सोचमग्न हुन्छ केही सम्झिएको जस्तो गरेर आडको दराज खोल्छ कपडाको चाङ्गको तल बाट मोटो फायल निकाल्छ जहाँ उसका एस एल सि देखिका मार्कसिट र प्रमाणपत्रहरु हुन्छन्। निलो रङ्गको एम आर पि पासपोर्तलाई केहीबेर पल्टाएर त्यही कपडाको तल राख्छ तर फायल लिएर पिउदै गरेको टेबल मै बस्छ केही सिप लिँदै सलाद खाँदै। सबै प्रमाणपत्रहरुलाई एक एक गरेर नियाल्छ उहिबेला त्यो दिक्षान्तको फोटो हेर्छ जून फोटोमा श्याम श्वेतमा हुन्छ (त्रिभुवन विश्व बिद्ध्यालय) लेखिएको।

दृष्‍य ४ 

घरको आङ्गनको छेउ नजिकै गमलामा फूल फूलिरहेका हुन्छन्। तुलशीको मठ नजिकै हुन्छ। अघिसम्म हेरिरहेका सबै प्रमाणपत्रहरु कोही लेमिनेसन गरेका कोहो नगरेकालाई नजिकै थुपार्न थाल्छ, एस्तो लाग्छ उ ति कागजपत्रहरुबाट निकै असन्तुस्ट छ, बिरक्त छ,आडको कोठामा छिर्छ सायद भान्छा कोठा हो त्यो, हातमा लाटर लिएर आउँछ निकै असमन्जस्यमा देखिन्छ खै के सोच्छ ति कागजपत्रहरुमा लाइटर बालेर आगो लगाउँछ।।।।      

    

बेहोशीमा छु, केही मात चढाएको छु मैले 

भन्छन् आफन्त सङ्ग दुरी बढाएको छु मैले!! 

धुवाँ धुवाँ मात्र छ, भित्र न आओ है  

यहाँ आफ्नै सपनाहरु, डढाएको छु मैले !!

लड्न सक्छन् ढोका ढल्न सक्छन् झ्याल  

कमजोर टेकाहरुले, अढाएको छु मैले !!

सोध्दै नसोध, जीवनका अकाट्य सवालहरु  

जिन्दगी के हो आँफैलाई पढाएको छु मैले!! 

छिमेकिको त्यो दरबार हेरेर चित्त बुझाओ 

देख्दैनौ यो छातीमा घर ठडाएको छु मैले!!

(पढेका शिक्षित युवाहरुको बेरोजगारी,देशको राजनीति अन्योलताले आत्तिएको एक युवाको कथा हो यो। प्राइभेट कालेज स्कूलमा पढाउँछन् अन्त्यमा सुन्य। दराजमा लेमिनेसन गरेर राखेका सर्तिफिकेट जलाउनुपर्ने बाध्यताको सेरोफेरोमा 

गीत रहरहरु.....

रहरहरु त मेरा तारा टिपने 

कदमहरु दुबै जमिनमा रहे!!

शहरहरु मेरा स्वप्निल कन्कृट
उठेनन् कहिल्यै सतहमा रहे।।

रहरहरु.....

भेटिन हातमा भाग्यका रेखा
जे जति थिए ति चिनामा रहे!!

रोकिए खुशी तगारो कटेनन् 
के कति थिए सब् सिमामा रहे।।

रहरहरु....

रहरहरु  त मेरा तारा टिपने
कदमहरु  दुबै जमिनमा रहे

फूलका रङ्गमा सबनका खोजि
भेटिन कहिल्यै बगानमा रहे!!

दिन्न म झर्न मनका आँसु 
भित्रभित्रै छिपाई नयनमा रहे!!

रहरहरु.....

ब्यापार हैन नि माया

ब्यापार हैन नि माया, नाफा घाटा नखोज

निको भैसकेको घाऊका, अब खाटा नखोज !!

अन्योलमा छ यो जिन्दगी, भेन्नेहरु भन्दै गर्छन्
सामुन्य जो जहाँँ छौ, त्यहीँ हिँड बाटा नखोज !!

पदचाप मेटिन्छन्, आफन्तले त बिर्सन्छन् भने 
भेट्दैनौ हिसाब किताब अब यहाँ डाटा नखोज !! 

जति सक्छौ टिप, झार, जूनतारा सपनीमा 
ब्युँझिएर कहिल्यै बिपनीमा कतै भाटा नखोज!!  

समय हो चिप्ल्यो हातबाट, नहेर भो घडीहरु   
भेटिन्नन् बेकारमा मिनेट घण्टाका कांटा नखोज !!

देउन न फोन नम्बर गीत (लोक आधुनिक लयमा)

केटा:
निलो कुर्ता लाउने ए सानु!! देउन फोन नम्बर 

केटी:
पूलिष बोलाउँ कि चप्पल(उचालेर) लेउन फोन नम्बर 

केटा:
फेसबुकमा खोजें, इन्स्टामा खोजें, भेटिन कतै 
मनमा बस्यौ नजर हुँदै प्लिज(दुबै कान समाउँदै) देउन फोन नम्बर

केटी:(थोरै आवेगमा)
चलाऊँदिन फेसबुक, थाहा छैन, इन्स्टा टिकटक 
बेकारमा नमाग भो, दिन्न फोन नम्बर (फेरी भनम)

केटा:
धरोधर्म रातमा मात्र, फोन गर्छु विश्वाश गर (घाँटी छुँदै) कान्छु 
सिकाउनेछु, इन्स्टा टिकटक सारा, कसम देउन फोन नम्बर

केटा:
निलो कुर्ता लाउने ए सानु देउन फोन नम्बर 
केटी:
पूलिष बोलाउँ कि चप्पल(उचालेर) लेउन फोन नम्बर

केटी: 
रातमा गर कि दिनमा, दिन्न भनेसी दिन्न दिन्न  
कर नगर भो एती सारो,, दिन्न फोन नम्बर !!

केटा: 
जसरी नि फकाउँछु हेर अब तिम्रा साथीलाई  
उसै सङ्ग लिन्छु भो नदेउ,, तिम्रो फोन नम्बर     

केटी: 
ल ल टिप सक्छौ भने अन्ठानब्बे एकचालिस अन्त्यमा ....जिरो
टिप्यौ कि फेरी भनम मेरो फोन नम्बर ....... ए मेरो हिरो  

जुनी जुनी जुनी! सम्म प्रेमिल गीत

न सम्हाल केश राशी, बादलु झैँ लाग्छन् मलाई

बिना सृङ्गार नयनहरु, गाजलु झैँ लाग्छन् मलाई!!

बिहानीको सिर्सिरेमा, पारीजातको शुवाश जस्तो
सँगसँगै पाईला चल्दा, मादलु झै लाग्छन् मलाई!!

मायालुका मिठा साथहरु, जुनी जुनी जुनी! सम्म
थर्थराएका यी ओठहरु, नशालु झै लाग्छन् मलाई!!

लाली चड्दा हिम शिखरमा, टिपुँटिपुँ लालीगुराँश 
स्पर्शमा ढुकढुकीहरु, लजालु झै लाग्छन् मलाई!!

सुख दुख यो जिन्दगीमा, आउने जाने छाल जस्तै
रिसाउंदा त्यो मुहार झनै मायालु झै लाग्छन् मलाई!! 

किनारमा हुनेले हात दिएनन्!!

सपनी माग्नेले रात  दिएनन् 

बादल् लगेर ब'र्षात दिएनन्!!
 
बगानको आषमा भमरा बने
फूलको लोभमा पात दिएनन् !!

स्विकार्थे अनेक बहाना उसै
मिठै हुन्थ्यो बरु घात दिएनन् !!

प्रहर प्रहरमा म ब्युझि'रहन्छु
निदाउँ कसोरी मात दिएनन् !!

डुब्दैछु म एक्लै यै गहिराईमा
किनारमा हुनेले हात दिएनन्!!