कस्को के लाग्छ कुरै नबुझि झर्किए पछि
जब उनको तस्बिर अघिराखी, कबिता कोर्दै थिएं
कहिले कम्प कहिले बाढी फेरि हावाहुरी,
छरपस्ट छ बिस्कुन 
चसक्क चस्किदा देब्रेछाती
पिउँदा पिउँदै कैयौं रात, बिहानी भए
उनलाई लेखेका प्रेमपत्र, गजल भएछन्
विश्व कबिता दिवसको सबैमा शुभकामना सहित एक कबिता
बैशाखका नब सगुन हुन् कबिता
जेष्ठमा आरुका फूल हुन्
असारमा छिपछिपे हिलो हुन् कबिता
साउनमा शब्दकै भेल हुन् कबिता
भदौमा बाछिटा हुन कबिता
अशोजमा पारिजात हुन्
कार्तिकमा सयपत्री फूल हुन्
मङ्गसिरमा झुलेका धानका बाला
पुषमा कबिता ठिग्रो हुन् भने
माघका पारिला घाम हुन् कबिता
फागुनका रङ्ग हुन् कबिता
चैतका खडेरी पनि हुन् कबिता।।
आखिर सबथोक हुन् कबिता
कतै बिद्रोहका ज्वाला हुन्
कतै शान्तिका परेवा पनि।
आगो ओकल्दा कबिताले
कवि जलिरहेको हुन्छ
मसि बगीरहेको हुन्छ
रगत उम्लिरहेको हुन्छ
क्रान्ती छेडिरहेको हुन्छ
शान्ती खोजिरहेको हुन्छ कबिताले
कबिता मात्र एस्तो भाब हो
जो कहिल्यै बिकृमा थियो
न बिक्छ कहिल्यै।
भिडले नबोलेको बोल्छ कबिताले
सरकारले नदेखेको देख्छ कबिताले
दिन्छ त केबल कबिताले
"आवाज" ।
