एक्लोपनले सायद मलाई कबी बनायोअंध्यारो लाई चिर्ने, मधुर रबी बनायो
हराउंछु एक्लै एक्लै, धेरै टाढा पुग्छु
आफ्नै शहरमा लौन अजनबी बनायो
बिर्सिएछु साथीसंगी याद आउन छाड्यो
समयलाई दोश केबल, मतलबी बनायो
थर्थराउंथे औंलाहरु भक्कानिन्थ्यो छाती
दुइचार अक्षर कोर्न सक्ने खुबी बनायो
शब्दको साहाराले जिन्दगीको पुल बन्यो
यो ¨पौडेलले¨ आफन्तको छबी बनायो !!!
No comments:
Post a Comment