एक टुक्रा

एक दिन मैले आफ्नै कबिता सँग सोधेँ
तिमी किन रुन्छ्यौ?
के तिमीले हास्न बिर्सिएकी नै हौ र?
हेर त क्षितिज कति रमाइलो छ
अस्ताउँदो सुर्यले छाडेका रक्तिम धर्साहरुमा
चखेवा र सामुन्द्रिक चिलहरु
कस्तरी रमाइरहेका छन्।
यहाँ हरेक बिहानी नौला छन्
रङ्गिन छन् हर पलहरु
भने तिमी किन ?
निराश निराश छ्यौ।
एक्कासी झर्किदै भन्छिन
कुन रमाइलो क्षितिजको
कुन रङ्गिन धर्साहरुको कुरा गर्छौ तिमी?  
म कुन खुशीमा रमाऔं भन?