Saturday, December 27, 2014

गजल आउन चांडो

गफै-गफमा हांगो, नूगाइ छाडे
अंग्गालोमा नै डांको, रूवाइ छाडे

शितलता बांड्दैछु, उघारें ढोका
अाइ छातीमा रांको, लगाइ छाडे

उर्बर थिए फांट, नहर् कुलेशा
छर्केर नुन बांझो, बनाइ छाडे

जिउनी कसैको त, थिएन तर
तेरो र मेरो आँठो, खनाइ छाडे

बुद्ध राम चाणक्य, आउन चांडो
बिषमता को गांठो, कसाइ छाडे

No comments:

Post a Comment

आखिर मौनता नै सडकमा बिगुल भए

ती जो भुल थिए हाम्रा प्रिया फूल भए  हेर्दाहेर्दै मनका बगैचाका बुल-बुल भए रंग खोज्ने बहार, सुवास रोज्ने भंवरो  जसै आज अझै यी नजर चुलबुल भए  उ...