चार मुक्तक

किन जान्थे सागर छाल उठ्दैन भने
सफल हुन्न कोही जाल उठ्दैन भने
नगर अाइन्दा भो स्वाभिमानका कुरा
राजनितिमा, झेल-झाल उठ्दैन भने

तिर्खामा पानी दियनौ, नदेखाउ दहिका कतरा अब
लाग्दैछ तिम्रो मुस्कान नदिछेउ गोहिका खतरा अब
मोहिको बदला जब दही दिन्छु भन्छन् मान्छे यहाँ
साबधान बुझ्न जरुरी साथी जो कोहिका नखरा अब

नखानु मन यो मेरो, कुटुक्क खायौ
बिना निम्ता सपनीमा सुटुक्क आयौ
बिपनीमा थाहा छैन रातको अँधेरिमा
उध्रिएको छानो थियो, चुटुक्क छायौ

तिम्रो नबाबीपनले, दुनियाँ चकित छ
घरमा अभाबीपनले दुनियाँ रमित छ
बाहिर नैन सुत भित्र भोकै सुत जस्तो
त्यो भेदभाबीपनले, दुनियाँ थकित छ