-----
जून रोएछ
बिहानीले बतायो
सिताम्य मन।
म पनि रोएँ
मुख् धुने बहानामा
परेली उस्तै।
रात´की रानी
जुनेलीमा ओर्लन्छिन्
बिहानी पख।
आँफैले देखे
कति रुन्छे होला है
त्यो आफ्नै दाग।
हराउँछे ऊ
लुकामारी खेलेर
पर्खाइमा छु।
उनी भए पो
हर रात पुर्णिमा
नभए औंशी।
उन्ले छोएको
पवन नै पावन
कस्तो शितल।
No comments:
Post a Comment