स्वदेशि मनहरु poem

त्रिषित् मन बोकेर उडेका नेपाली छातीहरु

सात समुन्द्र पार पनि त्रिषित् नै छन्

एक छुट्टै अनिस्ट त्रासको भुमरी भित्र

यस्तो त्रास कि भोलि

आफ्नै पहिचान अनि

अस्तित्वको ईति श्री होला भन्ने डर

पाश्चात्य समाजमा

दाल भात र पिर्काको ईतिहाँस 

सँगै म नेपाली हुँ भन्ने आधार

गुम्दै छ कि भन्ने त्रास ।।

खुशी छैनन् बिदेशी मनहरु आज

कृतिम हासोको फोहोरा छुटाउदै

चिल्ला गाडीहरुमा हुइंकिरहे पनि

हास्न बिर्सिसकेका छन्

ती ओँठहरुले 

कहिले सम्म टिक्ला र?

सेतो गन्जिहरुमा लेखिएका

आई लभ नेपाल

बुद्ध वाज बोर्न इन नेपाल

मसिहरु सुक्न र बिलाउन

छातीमा सिङो सगरमाथा बोके पनि

कोठामा पशुपतिनाथको सुनौलो मुर्ति

सजाए पनि,

भुमि त आखिर गोराको नै

हो त्यसैले

अतालिन थालेका छन्

बिदेशमा स्वदेशि मनहरु..

  The poem has been published in Sancharpatra in Chitwan,,